Hugo Beckers over 16 jaar engagement bij Sint-Vincentius Sint-Truiden

“Als je honger hebt, staat je leven gewoon stil.”

Wat doet het met een mens om elke week opnieuw honger te zien? Om kinderen te ontmoeten voor wie eten niet vanzelfsprekend is? Hugo Beckers ziet het al 16 jaar van dichtbij. Als vrijwilliger - en vandaag voorzitter - van Sint-Vincentius in Sint-Truiden staat hij mee in voor de voedselbedeling aan mensen in nood. Wat hij daar ziet, laat hem niet los.

Hugo rolde er eerder toevallig in, via een vriend. Wat begon met af en toe helpen, groeide uit tot een vast engagement. “Dat zit een beetje in mij,” zegt hij. “We hebben dat van thuis uit meegekregen. We waren met zeven kinderen. We hadden genoeg, maar nooit wat extra.”

Hij herinnert zich ook de armoede in zijn buurt, en hoe zijn moeder soms mensen hielp. “Zo was er een arm gezin in onze buurt dat het echt moeilijk had. Mijn moeder stopte dan af en toe een envelopje met honderd frank in hun brievenbus. Toen begreep ik dat niet. Nu natuurlijk wel.”

1.400 mensen - elke maand opnieuw

Toen Hugo begon, was de werking nog kleinschalig. “We hielpen toen zo’n 400 mensen. Eén woensdag per maand en een halve vrijdag. Dat was rustig. Een kopje koffie, een babbeltje. Mensen kwamen alleen wanneer het nodig was.”

Vandaag is dat helemaal anders. “We zitten nu aan 1.400 mensen. Elke maand opnieuw. We splitsen de bezoekers op in twee groepen die beurtelings - dus tweewekelijks - mogen komen, anders krijgen we het niet rond.”

Die groei is zichtbaar in alles. In de organisatie, in de drukte, in de ruimte die te klein wordt. “Ons gebouw barst uit zijn voegen. Het staat hier altijd volgeladen. Als het slecht weer is, moeten de mensen buiten wachten. We kunnen ze niet meer binnenlaten.”

Momenten die je niet vergeet

In die 16 jaar zijn er al heel wat momenten geweest die Hugo zijn bijgebleven.

“Onlangs kwam een jonge vrouw, een jaar of vijfendertig, hier binnen met een klein kindje. Ze hadden al twee dagen niet gegeten.” Hij valt even stil. “Ik gaf dat kind een wafel… en hij beet er meteen in. Door de verpakking heen … Als je dat ziet, dan weet je wel waarom je dit doet.”

Bij Sint-Vincentius gaat het niet meer alleen om eten. Vrijwilligers delen ook verzorgingsproducten uit, luiers, dierenvoeding en kledij. “Als je honger hebt, is het laatste wat je koopt een stuk zeep of nieuwe kleren,” zegt Hugo. “We merkten dat mensen soms echt niet meer verzorgd waren. Dat raakte ons. Dus zijn we ook daarvoor sponsering gaan zoeken.”

De kledij komt van giften. Eén keer per maand mogen mensen langskomen om zelf iets uit te kiezen. “Dan krijgen ze twintig minuten, op afspraak. Zodat ze rustig kunnen kijken, passen… Dat lijkt misschien klein, maar dat maakt echt een verschil. We willen dat mensen zich waardig blijven voelen. Verzorgd. Fier, ook als het moeilijk gaat.”

Minder middelen, meer mensen

Vandaag ziet Hugo een brede groep mensen langskomen: mensen met een leefloon, seizoensarbeiders, mensen met psychische kwetsbaarheid. Wat hem het meest raakt, is generatiearmoede. “Er zijn families die hier al generaties lang komen. We hebben zelfs registers die teruggaan tot 1860, het prille begin, en daar staan namen in die we vandaag nog zien. Dat betekent dat het voor sommige mensen ongelooflijk moeilijk is om uit die armoede te geraken.”

En de instroom stopt niet. “We krijgen elke week nieuwe gezinnen bij. Meer dan er weggaan. Het wordt het steeds moeilijker om iedereen te helpen. We krijgen minder via de Voedselbanken, want die ontvangen dit jaar zelf 10 miljoen euro minder steun in het kader van het Europees sociaal fonds om voedsel aan te kopen. Mensen krijgen het algemeen moeilijker, dus geven ze ook minder weg. Door dat alles moeten we zelf meer aankopen doen. Op jaarbasis leggen we zo’n 15.000 euro bij. Dat weegt zwaar voor een vereniging als de onze.”

“We hebben mensen nodig die ons steunen”

Toch blijft Hugo doorgaan. Net als de 35 vrijwilligers die zich hier inzetten.

“De dankbaarheid die je krijgt… dat is onbeschrijfelijk. Mensen die terug op eigen voeten staan en ‘dank u’ komen zeggen. Kaartjes die we toegestuurd krijgen.” Hij glimlacht.  “Als je constant aan eten moet denken, dan komt de rest van je leven niet meer vooruit. Maar als wij dat even kunnen wegnemen, dan kan iemand weer verder. Daar doen we het voor.”

Maar ze kunnen het niet alleen. “De nood groeit, de middelen worden kleiner,” zegt Hugo. “We hebben de steun van mensen echt nodig. Anders houden we dit niet vol.”

Maak het verschil.

Met jouw steun geef je mensen niet alleen voedsel, maar ook ademruimte en hoop. 
Doneer vandaag. 

terug naar overzicht